శ్రీమతి ఆర్తి మెహ్రా
సీనియర్ బీజేపీ నాయకురాలు
భారతదేశం సంవాద నాగరికత. ఉపనిషత్తులలోని గురు-శిష్య సంప్రదాయం నుండి, ఆది శంకరాచార్యులు, మందన మిశ్రాల వంటి మేధావులు ముఖాముఖిగా కూర్చుని ఒకరి వాదనలను మరొకరు పరీక్షించుకున్న శాస్త్రార్థ పద్ధతి వరకు, మనం ఎన్నడూ విభేదాలను శత్రుత్వంగా పరిగణించలేదు. “ఏకం సద్విప్ర బహుధా వదంతి” (సత్యం ఒక్కటే, జ్ఞానులు దానిని అనేక విధాలుగా వర్ణిస్తారు) అనే ఋగ్వేద వాక్యం ఇదే దృక్పథాన్ని చాటి చెబుతుంది.
ప్రపంచంలోని చాలా ప్రాంతాలలో రాజు మాటే శాసనంగా ఉన్నప్పుడు, భారతదేశం ప్రజాస్వామ్య చర్చలకు పునాదులు వేసిందని సభ, సమితి వంటి ప్రాచీన సంస్థలు చూపిస్తున్నాయి. మనకు ప్రజాస్వామ్యం దిగుమతి చేసుకున్న వ్యవస్థ కాదు. అది మన పూర్వీకుల నుండి సంక్రమించిన వారసత్వం. స్వాతంత్ర్య పోరాటంలో, ఇదే సంప్రదాయం ఒక కొత్త రూపాన్ని సంతరించుకుంది.
మహాత్మా గాంధీ సత్యం, అహింస అనే బలంతో ఒక సామ్రాజ్యాన్ని సవాలు చేశారు. ఆయన సత్యాగ్రహం ఒక క్రమబద్ధమైన, నైతికమైన నిరసన మార్గం. అందులో విభేదాలకు హద్దులు ఉండేవి, సొంత దేశ ఆస్తికి, సంస్థలకు, దైనందిన జీవితానికి హాని కలిగించడం అనేది ఊహించలేనిది. చౌరీ చౌరా వద్ద జరిగిన హింసాకాండ తర్వాత ఆయన ఉద్యమాన్ని విరమించుకున్నారు.ఎందుకంటే ఆయన దృష్టిలో ఫలితంతో పాటు సాధనాల స్వచ్ఛత కూడా అంతే ముఖ్యం.
ఈ రోజు గాంధీ స్మృతి వద్దకు ఫోటోలు దిగడానికి వెళ్లేవారు ఈ ప్రమాణాలకు అనుగుణంగా తమను తాము నిలబెట్టుకోవాలి. స్వాతంత్య్రం తర్వాత, ఇదే సంప్రదింపుల సంప్రదాయం మనల్ని ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద, అత్యంత చైతన్యవంతమైన ప్రజాస్వామ్యంగా నిలబెట్టింది. 1951-52 నాటి మొదటి సార్వత్రిక ఎన్నికలలో, నిరక్షరాస్యత, పేదరికంతో పోరాడుతున్న కోట్లాది మంది భారతీయులు ఓటు వేశారు. ఈ ప్రయోగం విఫలమైందని కొట్టిపారేసిన పాశ్చాత్య విశ్లేషకులను వారు తప్పు అని నిరూపించారు.
అనేక పొరుగు దేశాలలో తిరుగుబాట్లు, సైనిక పాలన చోటుచేసుకున్నాయి. కానీ భారతదేశంలో ప్రతిసారీ బ్యాలెట్ పెట్టె ద్వారా, ఇప్పుడు ఎలక్ట్రానిక్ ఓటింగ్ యంత్రాల ద్వారా అధికారం శాంతియుతంగా చేతులు మారింది. 1977లో అత్యవసర పరిస్థితిని విధించిన ప్రభుత్వాన్ని ప్రజలు ఓడించారు. 1989, 1996, 1998, 2004, 2014లలో ప్రభుత్వాలు మారాయి. అయినా వ్యవస్థ పటిష్టంగా నిలిచింది. ప్రతిసారీ ప్రజల తీర్పే నిర్ణయాత్మకంగా ఉంది. ఓడిపోయిన ప్రతి పార్టీ దానిని అంగీకరించింది. ఇదే మన ప్రజాస్వామ్య బలం.
కానీ ఈనాడు, ప్రజా తీర్పు పదేపదే తిరస్కరించిన వారే ఈ సంప్రదాయాన్ని సవాలు చేస్తున్నారు. ఎన్నికల తర్వాత ఎన్నికలకు ప్రతిపక్షం బలహీనపడి, ప్రజల నమ్మకాన్ని గెలుచుకోవడంలో విఫలమైంది. అందుకే అది తిరిగి అధికారంలోకి రావడానికి ఒక ప్రమాదకరమైన సత్వర మార్గాన్ని ఎంచుకుంది, అదే అరాచకాన్ని ఒక రాజకీయ వ్యూహంగా మార్చడం.
పార్లమెంటే మొదటి లక్ష్యం. ప్రజాస్వామ్య దేవాలయమైన ఆ సభలో, చర్చకు బదులుగా నినాదాలు, ప్లకార్డులు, పదేపదే వాయిదాలు దేశం చూసింది. పార్లమెంట్ సమావేశాల్లో, ప్రజా ప్రయోజనాలకు సంబంధించిన అనేక ముఖ్యమైన బిల్లులు కేవలం ప్రతిపక్షం చర్చను కాకుండా గందరగోళాన్ని కోరుకోవడం వల్ల నిలిచిపోయాయి.
సభలో నీట్ పై చర్చేంచేందుకు పారిపోయారు
జాతీయ అర్హత ప్రవేశ పరీక్ష (నీట్)పై సభలో సవివరంగా చర్చించడానికి ప్రభుత్వం పదేపదే తన సంసిద్ధతను వ్యక్తం చేసినప్పటికీ, ప్రతిపక్షం చర్చ నుండి పారిపోయి గందరగోళాన్ని ఎంచుకుంది. పార్లమెంటులో ప్రశ్నలు అడగకుండా సభను స్తంభింపజేసే పార్టీకి సమస్యను పరిష్కరించడంలో కాదు, దానిని తమకు అనుకూలంగా వాడుకోవడంలోనే ఆసక్తి ఉంటుంది. పార్లమెంటు తర్వాత వీధుల వంతు వచ్చింది.
నీట్ ప్రశ్నపత్రం ఉదంతం నిస్సందేహంగా తీవ్రమైనదే. పరీక్ష పవిత్రతపై లేవనెత్తిన ప్రశ్నల విషయంలో పారదర్శకత, జవాబుదారీతనం, కఠిన చర్యలు తీసుకోవాలన్న డిమాండ్ సమర్థనీయమైనదే, ఆలోచనాపరులైన ప్రతి పౌరుడు దానితో ఏకీభవిస్తాడు. కానీ మనం చూడాల్సింది ఏమిటంటే, ఆ న్యాయబద్ధమైన ఆందోళనను ఎవరు, ఎలా ఉపయోగించుకున్నారు అనేది.
వారు విద్యార్థుల ముసుగులో ముందుకు తెచ్చిన రాజకీయ కార్యకర్తలు. ఢిల్లీ రోడ్లను దిగ్బంధించారు, వ్యాపారుల వ్యాపారం స్తంభించిపోయింది, సామాన్య పౌరుల జీవితాలు అస్తవ్యస్తమయ్యాయి. ఇది సమస్యకు పరిష్కారం కాదు. ఇది అరాచకానికి చేసిన వేడుకలా ఉంది. ప్రతిపక్ష నాయకుడి వంటి రాజ్యాంగబద్ధమైన పదవిలో ఉన్న వ్యక్తి, నిబంధనలను ఉల్లంఘించడంలో ముందుండటం అనేది శాంతిభద్రతల పట్ల ఆందోళనను మరింత పెంచుతుంది.
అనుమతి లేకుండా నిర్వహించిన ప్రదర్శనలు, పోలీసుల పదేపదే విజ్ఞప్తులను బేఖాతరు చేయడం, ఆకాశవాణి భవన్‌ ప్రాంగణంలోకి అనధికారికంగా ప్రవేశించడం—వీటిపై ఢిల్లీ పోలీసులు ఎఫ్‌ఐఆర్ నమోదు చేయాల్సి వచ్చిందంటే, ఇవి ఏమాత్రం సాధారణమైన సంఘటనలు కావు. శాంతిభద్రతలను కాపాడటం పోలీసుల బాధ్యత. “రాజ్యాంగ పరిరక్షకులం” అని చెప్పుకునే ప్రతిపక్షం, రాజ్యాంగం నిర్దేశించిన పద్ధతులనే ధిక్కరిస్తూ, మళ్ళీ ఏమీ ఎరగనట్లుగా ప్రజాస్వామ్యం గురించి ఎలా మాట్లాడగలదు?
న్యాయ వ్యవస్థ పట్ల చూపుతున్న వైఖరి మరింత ఆందోళన కలిగిస్తోంది. ప్రతి ప్రజాస్వామ్యంలోనూ ఫిర్యాదుల కోసం రాజ్యాంగబద్ధమైన మార్గాలు ఉంటాయి. కోర్టులు, పార్లమెంటరీ కమిటీలు, ఎన్నికల సంఘం, చివరగా ప్రజా న్యాయస్థానం ఉన్నాయి. కానీ సుప్రీంకోర్టు తీర్పుల చుట్టూ ఒత్తిడి వాతావరణం సృష్టించి, ప్రతిపక్ష నాయకుడు కూడా అందులో భాగమైనప్పుడు, అది అపూర్వమైనది, ఆ పదవి గౌరవానికి తగనిది.
అస్థిరతను సృష్టించడానికి విదేశీ శక్తుల పాత్ర బహిరంగం
ఎన్నికల సంఘం నుండి న్యాయవ్యవస్థ వరకు ప్రతి సంస్థనూ నమ్మదగనిదని నిరూపించడానికి ఇది ఒక ప్రణాళికాబద్ధమైన ప్రచారం కాదా? ఈ ప్రచారం అంతిమ లక్ష్యం ఏమిటో దేవుడికే తెలియాలి. ఇక్కడే తప్పించుకోలేని ఒక ప్రశ్న తలెత్తుతుంది. దేశ సంస్థలను బలహీనపరచడానికి, యువతలో అసంతృప్తిని రెచ్చగొట్టడానికి, అస్థిరతను సృష్టించడానికి జరుగుతున్న ఈ ప్రయత్నంలో విదేశీ శక్తుల పాత్ర ఇప్పుడు రహస్యం కాదు.
విదేశీ వేదికలపై భారత సంస్థలకు వ్యతిరేకంగా వస్తున్న ప్రకటనలను, భారత్ వ్యతిరేక శక్తుల కార్యకలాపాలను చూస్తుంటే, బయటి శక్తులతో కుమ్మక్కై ఏదైనా రాజకీయ కుట్ర జరుగుతోందా అని అడగటం సహజం. ఇది ఒక తీవ్రమైన ప్రశ్న, దీనికి దేశం సమాధానం కోరుతోంది. భారతదేశ భవిష్యత్తు చొరబాటుదారుల సహాయంతో కాదు, దేశ యువత తీర్పుతోనే నిర్ణయించబడుతుంది. \
కాంగ్రెస్, ఇండియా కూటమి (ఇండియన్ నేషనల్ డెవలప్‌మెంటల్ ఇన్‌క్లూజివ్ అలయన్స్) ఈ రోజు రాజ్యాంగ సంస్థలను ప్రశ్నించడం ద్వారా ప్రజాస్వామ్యాన్ని బలహీనపరిచేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నాయి. ఇదే కాంగ్రెస్ ఇప్పుడు ప్రజాస్వామ్యం గురించి ప్రస్తావిస్తుంది, కానీ ఎమర్జెన్సీ సమయంలో దాని గొంతు నొక్కింది. అప్పుడు 1.30 లక్షల మందిని జైళ్లలో వేశారు, పత్రికలపై తాళాలు వేశారు మరియు న్యాయవ్యవస్థను బెదిరించారు.
ఆర్టికల్ 356ను దుర్వినియోగం చేసి, కాంగ్రెస్ దాదాపు 100 సార్లు ఎన్నికైన ప్రభుత్వాలను గద్దె దించింది. ప్రజా తీర్పును అణచివేసిన చరిత్ర ఉన్న పార్టీకి, సంస్థల స్వాతంత్ర్యం గురించి ఇతరులకు నీతులు చెప్పే నైతిక హక్కు లేదు. దాని ప్రవర్తన ఈనాటికీ అదే విధంగా ఉంది. కొన్నిసార్లు ఎలక్ట్రానిక్ ఓటింగ్ యంత్రాలను ప్రశ్నిస్తుంది, కొన్నిసార్లు కాగితపు బ్యాలెట్లను డిమాండ్ చేస్తుంది, మరికొన్నిసార్లు ఎన్నికల సంఘాన్ని నిందితుల బోనులోకి లాగుతుంది.
రాజకీయ వ్యూహంగా తన ఓటములకు ఇతరులను నిందించడం
తన ఓటములకు ఇతరులను నిందించడం దాని రాజకీయ వ్యూహంగా మారింది. ప్రతి ఓటమి తర్వాత వ్యవస్థను నిందించే వ్యక్తి, నిజానికి, ప్రజల తీర్పును అంగీకరించడానికి నిరాకరిస్తున్నట్టే. మరోవైపు, ప్రధాన మంత్రి నరేంద్ర మోదీ దశాబ్దాలుగా దేశ నిర్మాణానికి అవిశ్రాంతంగా కృషి చేస్తున్నారు. 2047 నాటికి భారత్ ఒక అభివృద్ధి చెందిన దేశంగా మారాలనేది ఆయన స్పష్టమైన లక్ష్యం.
పేదలకు ఇళ్లు, విద్యుత్, మరుగుదొడ్లు, గ్యాస్ కనెక్షన్లు, బ్యాంకు ఖాతాలు అందాయి; భారత్ ప్రపంచంలోని అగ్రగామి ఆర్థిక వ్యవస్థలలో ఒకటిగా నిలిచింది, అంతర్జాతీయ వేదికపై మన దేశ స్వరం బలంగా వినిపిస్తోంది. స్థిరత్వం, చర్చలు, వ్యవస్థల పట్ల గౌరవం అనే పునాదులపై ఈ ప్రయాణం ముందుకు సాగుతోంది. ఈ స్థిరత్వమే ప్రతిపక్షాలకు కంటగింపుగా మారింది. అందుకే వారు పదేపదే వ్యవస్థను దెబ్బతీయాలని ప్రయత్నిస్తున్నారు.
ప్రజాస్వామ్యంలో నిరసన తెలిపే హక్కు పవిత్రమైనది. కానీ అరాచకం సృష్టించే హక్కు ఎవరికీ లేదు. అధికారాన్ని ఆశించే వారు ప్రజల నమ్మకాన్ని గెలుచుకోవాలి, పార్లమెంటులో చర్చించాలి మరియు రాజ్యాంగబద్ధమైన మార్గాల ద్వారా తమ వాదనను వినిపించాలి. చర్చలతో కూడిన ఈ నాగరికతను, వీధిలో చేసే అల్లరితో ఓడించలేరు. భారత ప్రజలు ప్రతి విషయాన్ని గమనిస్తున్నారు. ఎప్పటిలాగే, వారు తమ నిర్ణయాన్ని ప్రజాస్వామ్య పద్ధతిలో, ఓటింగ్ ద్వారా తెలియజేస్తారు.
About The Author
More Stories
అమెరికాలో తొలి ముస్లిం సెనెటర్ ‘ముస్లిం బ్రదర్‌హుడ్’ సభ్యుడా?
భారత వాణిజ్య అస్థిరతపై అమెరికా మధ్యంతర ఎన్నికల ప్రభావం!
ధర్మ రక్షణకై ప్రాణాలు అర్పించిన స్వామి లక్ష్మణానంద సరస్వతి